Düşük yakıt tüketimi ve emisyonları sağlamak için gerek duyulan kontrol fonksiyonlarının karmaşık yapısı, bilgisayar kumandalı motor yönetimini teşvik etti. Bugün, elektronik kontrol üniteleri yakıt enjeksiyonunu ve ateşleme sistemlerini çalıştırmaktadır.
Sensörler, gerçek motor çalışma değerlerini kaydederler ve verilerin değerlendirildiği, gerektiğinde düzeltme faktörlerinin uygulandığı ve motor parçalarına emirlerin iletildiği kumanda ünitesine bilgi yollarlar. Altı-silindirli bir motor tam hızda çalıştığında, iki ateşleme noktası arasındaki değişimler için mevcut zaman aralığı sadece 3 milisaniyedir. Bilgisayarlaştırılmış kontrol üniteleri aynı zamanda otomatik şanzımanı çalıştırırlar, tekerlek patinajını ve çekişini izlerler ve kontrol ederler, otomobil içindeki bilgisayar bilgilerini sürücüye sağlarlar ya da arızaların teşhisinde kolaylık sağlarlar. Immobilizer fonksiyonları da genellikle aynı şekilde kontrol ünitesine entegre edilirler.
Birçok parçanın kontrol ünitesiyle haberleşebilmesi için CAN veri hattı üzerinden sinyal alışverişi yapılır (CAN: Controler Area Network/Kontrolör Alan Ağı) Böylece birçok kontrol ünitesi tek bir sensörden gelen bilgileri işler ve ilgili tedbirleri alır.
Bu teknolojinin faydaları: Daha fazla tasarruf, azalmış egzoz emisyonları, motor hasarlarına sebep olan çalıştırma hatalarına karşı koruma, bağlı cihazlar arızalanmaya başlamış ise, kendi kendine arıza teşhisi gibi yararlı bilgiler. Bu, arızaların yerini belirler ve onarım maliyetini büyük ölçüde azaltır.
Kaynak: Volkswagen tarafından yayımlanan “Otomobil Teknolojisinin Temelleri”(2. Baskı, Nisan 2000) kitabından derlenmiştir.
